رسیدگی به دلایل:

ماده 194) دليل عبارت از امري است  كه اصحاب دعوا براي اثبات يا دفاع از دعوا به آن استناد مي‌نمايند.

ماده 195) دلايلي كه براي اثبات عقود يا ايقاعات يا تعهدات يا قراردادها اقامه مي‌شود، تابع قوانيني است كه در موقع انعقاد آنها مجري بوده است، مگر اين كه دلايل مذكور از ادله شرعيه‌اي باشد كه مجري نبوده و يا خلاف آن در قانون تصريح شده باشد.

برحسب مورد دلایل اثبات قراردادها، تابع قانون زمان انعقاد است مگر اين كه دلايل مذكور از ادله شرعيه‌اي باشد كه مجري نبوده و يا خلاف آن در قانون تصريح شده باشد.

ماده 196) دلايلي كه براي اثبات وقايع خارجي از قبيل ضمان قهري، نسب و غيره اقامه مي‌شود، تابع قانوني است كه در موقع طرح دعوا مجري مي‌باشد.

در مورد واقعه حقوقی (قهری)، دلايل تابع قانون زمان طرح دعوی است.

ماده 197) اصل برائت است. بنابراين اگر كسي مدعي حق يا ديني بر ديگري باشد بايد آن را اثبات كند، در غير اين‌صورت با سوگند خوانده حكم برائت صادر خواهد شد.

اصل بر برائت ذمه خوانده است و وجود دین بر عهده او باید توسط خواهان اثبات شود.

ماده 198) در صورتي كه حق يا ديني برعهده كسي ثابت شد، اصل بر بقاي آن است مگر اين كه خلاف آن ثابت شود

چنانچه مشغولیت ذمه خوانده اثبات شود اصل بر مشغولیت ذمه ایشان (خوانده) است مگر اينكه خلاف آن ثابت شود.

ماده 199) در كليه امور حقوقي، دادگاه علاوه بر رسيدگي به دلايل مورد استناد طرفين دعوا، هرگونه تحقيق يا اقدامي كه براي كشف حقيقت لازم باشد، انجام خواهد داد.

دادگاه آزاد است همه گونه تحقیقی برای کشف حقیقت انجام دهد.

ماده 200) رسيدگي به دلايلي كه صحت آن بين طرفين مورد اختلاف و مؤثر در تصميم نهايي باشد در جلسه دادرسي به عمل مي‌آيد مگر در مواردي كه قانون طريق ديگري معين كرده باشد.

ماده 201) تاريخ و محل رسيدگي به طرفين اطلاع داده مي‌شود مگر در مواردي كه قانون طريق ديگري تعيين كرده باشد. عدم حضور اصحاب دعوا مانع از اجراي تحقيقات و رسيدگي نمي‌شود.