. اعيان و منافع:

مالي كه ضمن وجود خارجي، با حس لامسه قابل درك باشد عين (يك ملك اعم از زمين، آپارتمان ...) و ثمره يا حاصلي كه از اعيان به دست مي‌آيد بدون آنكه تغيير محسوسي در عين ايجاد شود مانند سكونت در خانه، ميوه‌ي درختان ... عين طبق مواد 350 و 338 قانون مدني به سه دسته معين، كلي و كلي در معين (در حكم عين)  تقسيم مي‌شود كه عين معين (عين شخصي و خارجي) عبارت است از هر عيني كه شما بتوانيد با انگشت به سمت آن جدا از ساير اموال، اشاره كنيد. مانند اين قلم يا آن سيب، كه مي‌تواند مفروز يا مشاع باشد[1].

عين كلي: موضوعي كه فقط صفات و مقدار و كيفيت آن معلوم است و بر افراد فراواني در خارج صدق مي‌نمايد مثل يك تن برنج دم‌سياه درجه يك.

عين كلي در معين (در حكم عين معين يا خارجي) [2]: ميزان و مقداري كلي از مالي معين كه تمامي اجزاء آن از هر جهت برابر است مثل صد كيلو گندم از يك تن گندم.

 

 

 

[1]) عين معين كه يك مالك داشته باشد مفروز و عين معيني كه چند مالك دارد به نحوي كه حق مالكيت هر يك در ذره‌ذره عين پراكنده و همه در آن شريكند و سهم هيچكدام قابل تميز نيست را مال مشاع مي‌گويند.

[2]) تفاوت عيني كه در حكم معين است با مال مشاع در دو مثال ذيل آشكار مي‌شود: 1ـ اگر فردي 10 كيلو ذرت به صورت كلي در معين بخرد خريدار هيچگونه حقي تا وقتي كه فروشنده آن 10 كيلو را تعيين نكند ندارد در حالي كه اگر موضوع 10 كيلو مشاع بود از همان ابتدا مالك مشاع گرديده بود و در صورتي كه ذرت از بين رود در حالت اول فروشنده متعهد است كه از الباقي آن، تعهد خود را انجام دهد (تمام 10 كيلو) در حالي كه در حالت دوم، چون نصف ملك مشاع بوده (شريك بوده) نصف 10 كيلويي وي نيز از بين رفته است.