ماده83)1- این ماده ناظر به ابلاغ قانونی است و در ابلاغ واقعی دادگاه نمی‏تواند به ابلاغ ترتیب اثر ندهد.

ماده84)1- خوانده می‏تواند به سه صورت پاسخ دهد: الف. ایراد (پاسخ خوانده بدون ورود در ماهیت دعوا).

ب. دفاع به معنای اخص یا دفاع ماهوی(پاسخ خوانده با ورود در ماهیت دعوا).  ج. طرح دعواي متقابل

2- تعرضی به اصالت سند خواهان یا جرح گواهان دفاع به معنای اخص است و نه ایراد.

3- اگر خواهان به جای اقامۀ دعوا بر علیه شرکت به طرفيت شریک شرکت اقامۀ دعوا کند خوانده می‏تواند به‏ استناد بند 4 ایراد کند.

ماده85)1- خواهان نيز در دو مورد می‏تواند ایراد (اعتراض) کند: الف. به سمت نمایندۀ خوانده

ب. به صلاحیت قاضی دادگاه 

ماده86)1- درصورتی که‏خواندۀ فاقد اهلیت استیفاء دارای نمایندۀ قانونی ویا قضايي باشد که عهده دار دفاع از حقوق او در مراجع قضایی است، صدور قرار عدم اهلیت برای او ممتنع است. البته حتی در صورتی که خواندة فاقد اهلیت دارای نمایندۀ قانونی و قضایی نباشد صدور قرار عدم اهلیت ممتنع است زیرا دادگاه باید با صدور قرار توقیف دادرسی رییس حوزۀ قضایی را جهت تعیین قیم مطلع کند.

2- اگر در این مورد خود دادگاه باید به آن توجه کند و دعوا را رد کند و لازم نیست حتماً خوانده ایراد کند.

ماده87)1- اولین جلسۀ دادرسی از مقاطع دادرسی است و اولین جلسه‏ای است که موجبات رسیدگی فراهم باشد و خوانده فرصت و امکان دفاع در برابر دادخواست خواهان با لحاظ تغییرات احتمالی آن داشته باشد(ولو دفاع نکند) حتي اگر خواهان به علت عدم كفايت وقت نتواند پاسخ را بدهد اين جلسه، جلسة اول محسوب مي‌شود.

2-اگر سبب ایراد متعاقباً حادث شود زمان طرح ایراد نیز در اولین جلسه یا اولین اقدام ذی نفع پس از حدوث آن است. بنابراین اگر خواهان در جلسۀ دوم محجور شود وخوانده ایراد کند دادگاه قرار داد رد دعوا را به علت حجر خواهان صادر می‏کند.

3- ایراد عدم صلاحیت نسبی بر خلاف ایراد عدم صلاحیت ذاتی تنها در مرحلۀ بدوی قابل تصور است.

4- ايراد خارج از اين موعد مي‌تواند مورد نظر قرار بگيرد و اگر مورد توجه قرار نگرفت موجب نقض رأي صادر در مرجع تجديدنظر نخواهد شد.

ماده 89) 1- قرار رد دعوا از اعتبار امر قضاوت شده برخوردار نمی‏باشد.

5-قرار رد دعوا بر خلاف قرارعدم صلاحيت قرار رسیدگی توأمان و قرار امتناع از رسیدگی‏می‏بایست به صورت دادنامه تنظیم شود و بر اصحاب دعوا ابلاغ گردد.

ماده91)1- این ایراد توسط خواهان، خوانده و خود قاضی قابل طرح می‏باشد.

2- حتی در صورت توافق طرفین بر خلاف این ماده قاضی باید از رسیدگی امتناع کند زیرا این ماده از قواعد آمره می‏باشد.

3- صدور قرار رد دعوا یا عدم صلاحیت و یا تحقیق محلی مانع از رسیدگی دادرس به استناد بند د.ماده 91 نخواهد بود.

4- در صورت وجود یکی از این جهات قاضی باید قرار امتناع از رسیدگی را صادر کند. این قرار قابل عدول نمی‏باشد.

5- قرار رد ایراد رد دادرس و قرار امتناع از رسیدگی قابل شکایت نمی‏باشد.

6- موارد  رد  دادرس در مورد قضات دیوان عدالت اداری نیز مجری می‏باشد.