فصل هشتم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران اختصاص به رهبر يا شوراي رهبري دارد.

مقام رهبري در جمهوري اسلامي ايران عالي‌ترين مقام رسمي كشور است.

انتخاب رهبر:

اصل يكصد و هفتم

«پس از مرجع عاليقدر تقليد و رهبر كبير انقلاب جهاني اسلام و بنيانگذار جمهوري اسلامي ايران حضرت آيت‌الله‌العظمي امام خميني «قدس سره‌الشريف» كه از طرف اكثريت قاطع مردم به مرجعيت و رهبري شناخته و پذيرفته شدند، تعيين رهبر به عهدة خبرگان منتخب مردم است. خبرگان رهبري دربارة همه فقهاي واجد شرايط مذكوردر اصول پنجم و يكصد و نهم بررسي و مشورت مي‌كنند هر گاه يكي از آنان را اعلم به احكام و موضوعات فقهي يا مسائل سياسي و اجتماعي يا داراي مقبوليت عامه يا واجد برجستگي خاص در يكي از صفات مذكور در اصل يكصد و نهم تشخيص دهند او را به رهبري انتخاب مي‌كنند و در غير اين صورت يكي از آنان را به عنوان رهبر انتخاب و معرفي مي‌نمايند. رهبر منتخب خبرگان، ولايت امر و همه مسؤوليتهاي ناشي از آن را بر عهده خواهد داشت.

رهبر در برابر قوانين با ساير افراد كشور مساوي است.»

پس از مرجع عاليقدر و بنيانگذار فقيد جمهوري اسلامي ايران كه از طرف اكثريت قاطع مردم ايران به مرجعيت و رهبري شناخته و پذيرفته شدند به موجب قانون اساسي تعيين رهبر در ايران با خبرگان مردم است كه اين انتخاب طي يك پروسة قانوني صورت مي‌گيرد. بدين شكل كه مجلس خبرگان رهبري طبق قانون با انتخاب مردم تأسيس مي‌شود و در هر زمان كه لازم باشد به موجب قانون اقدام به انتخاب رهبر مي‌نمايد.

نكته: انتخاب رهبر توسط مردم به صورت غيرمستقيم است.