ماده 684- عقد ضمان عبارت است از اينكه شخصي مالي را كه بر ذمه ديگري است به عهده بگيرد. متعهد را ضامن، طرف ديگر را مضمون‌له و شخص ثالث را مضمون عنه يا مديون اصلي مي‌گويند.

ماده 685- در ضمان رضاي مديون اصلي شرط نيست.

ماده 686- ضامن بايد براي معامله اهليت داشته باشد.

ماده 687- ضامن شدن از محجور و ميت صحيح است.

ماده 688- ممكن است از ضامن ضمانت كرد.

ماده 689- هرگاه چند نفر ضامن شخصي شوند ضمانت هركدام كه مضمون‌له قبول كند صحيح است.

ماده 690- در ضمان شرط نيست كه ضامن مالدار باشد ليكن اگر مضمون‌له در وقت ضمان به عدم تمكن ضامن جاهل بوده باشد مي‌تواند عقد ضمان را فسخ كند ولي اگر ضامن بعداز عقد غيرملي شود مضمون‌له خياري نخواهد داشت.

ماده 691- ضمان ديني كه هنوز سبب آن ايجاد نشده است، باطل است.

ماده 692- در دين حال ممكن است ضامن براي تأديه آن اجلي معين كند و همچنين مي‌تواند دردين موجل تعهد پرداخت فوري آن را بنمايد.

ماده 693- مضمون‌له مي‌تواند در عقد ضمان از ضامن مطالبه رهن كند اگرچه دين اصلي رهني نباشد.

ماده 694- علم ضامن به مقدار و اوصاف و شرايط ديني كه ضمانت آن را مي‌نمايد شرط نيست بنابراين اگر كسي ضامن دين شخص بشود بدون اينكه بداند آن دين چه مقدار است ضمان صحيح است ليكن ضمانت يكي ازچند دين به نحو ترديد باطل است.

ماده 695- معرفت تفصيلي ضامن به شخص مضمون‌له يا مضمون‌عنه لازم نيست.

ماده 696- هر ديني را ممكن است ضمانت نمود اگرچه شرط فسخي در آن موجود باشد.

ماده 697- ضمان عهده از مشتري يا بايع نسبت به درك مبيع يا ثمن در صورت مستحق‌الغير درآمدن آن جايز است.