ماده 734- كفالت عقدي است كه به موجب آن احد طرفين در مقابل طرف ديگر احضار شخص ثالثي را تعهد مي‌كند. متعهد را كفيل، شخص ثالث را مكفول و طرف ديگر را مكفول‌له مي‌گويند.

ماده 735- كفالت به رضاي كفيل و مكفول‌له واقع مي‌شود.

ماده 736- در صحت كفالت علم كفيل به ثبوت حقي بر عهده مكفول شرط نيست بلكه دعوي حق از طرف مكفول‌له كافي است اگرچه مكفول منكر آن باشد.

ماده 737- كفالت ممكن است مطلق باشد يا موقت و در صورت موقت بودن بايد مدت آن معلوم باشد.

ماده 738- ممكن است شخص ديگري كفيل كفيل شود.

ماده 739- در كفالت مطلق مكفول‌له هروقت بخواهد مي‌تواند احضار مكفول را تقاضا كند ولي در كفالت موقت قبل از رسيدن موعد حق مطالبه ندارد.

ماده 740- كفيل بايد مكفول را در زمان و مكاني كه تعهد كرده است حاضر نمايد والا بايد از عهده حقي كه بر عهده مكفول ثابت مي‌شود برآيد.

ماده 741- اگر كفيل ملتزم شده باشد كه مالي در صورت عدم احضار مكفول بدهد بايد به نحوي كه ملتزم شده است عمل كند.

ماده 742- اگر در كفالت محل تسليم معين نشده باشد كفيل بايد مكفول را در محل عقد تسليم كند مگر اينكه عقد منصرف به محل ديگر باشد.

ماده 743- اگر مكفول غايب باشد به كفيل مهلتي كه براي حاضر كردن مكفول كافي باشد داده مي‌شود.

ماده 744- اگر كفيل مكفول را در غير زمان و مكان مقرر يا برخلاف شرايطي كه كرده‌اند تسليم كند قبول آن بر مكفول‌له لازم نيست ليكن اگر قبول كرد كفيل برئ مي‌شود و همچنين اگر مكفول‌له برخلاف مقرر بين طرفين تقاضاي تسليم نمايد كفيل ملزم به قبول نيست.

ماده 745- هركس شخصي را از تحت اقتدار ذي‌حق يا قائم‌مقام او بدون رضاي او خارج كند در حكم كفيل است و بايد آن شخص را حاضر كند والا بايد از عهده حقي كه بر او ثابت شود برآيد.

ماده 746- در موارد ذيل كفيل برئ مي‌شود:

1. در صورت حاضر كردن مكفول به نحوي كه متعهد شده است.
2. درصورتي كه مكفول درموقع مقرر شخصاً حاضر شود.
3. در صورتي كه ذمه مكفول به نحوي از انحاء از حقي كه مكفول‌له بر او دارد برئ شود.
4. در صورتي كه مكفول‌له كفيل را برئ نمايد.
5. در صورتي كه حق مكفول‌له به نحوي از انحاء به ديگري منتقل شود.
6. در صورت فوت مكفول.

ماده 747 (اصلاحي 14/8/1370)- هرگاه كفيل مكفول خود را مطابق شرايط مقرره حاضر كند و مكفول‌له از قبول آن امتناع نمايد كفيل مي‌تواند احضار مكفول و امتناع مكفول‌له را با شهادت معتبر نزد حاكم و يا احضار نزد حاكم اثبات نمايد.[1]

ماده 748- فوت مكفول‌له موجب برائت كفيل نمي‌شود.

ماده 749- هرگاه يك نفر در مقابل چند نفر از شخصي كفالت نمايد به تسليم او به يكي از آن‌ها درمقابل ديگران برئ نمي‌شود.

ماده 750- در صورتي كه شخصي كفيل كفيل باشد و ديگري كفيل او و هكذا هر كفيل بايد مكفول خود را حاضر كند و هركدام از آن‌ها كه مكفول اصلي را حاضر كرد او و سايرين برئ مي‌شوند و هركدام كه به يكي از جهات مزبور در ماده 746 برئ شد كفيل‌هاي ما بعد او هم برئ مي‌شوند.

ماده 751- هرگاه كفالت به اذن مكفول بوده و كفيل با عدم تمكن از احضار حقي را كه به عهده او است ادا نمايد و يا به اذن او اداي حق كند مي‌تواند به مكفول رجوع كرده آنچه را كه داده اخذ كند و اگر هيچ يك به اذن مكفول نباشد حق رجوع نخواهد داشت.