تصویر ثابت

نفرات برتر
۹۵ سه شنبه ۲۲ تیر

ابراهیم ابراهیمیان در «آاادت نمی کنیم» دومین ساخته بلند سینمایی خود، گرچه در فیلمنامه توفیقی نداشته اما در کارگردانی توانسته انتظارات را برآورده کند.

احمدرضا با بازی محمدرضا فروتن کاراکتر محوری داستان به دلیل شک همسرش مهتاب با نقش آفرینی ساره بیات به رابطه او با یکی از شاگردانش دچار چالش های اساسی در زندگی می شود و با مرگ دختر جوان، داستان شکل پیچیده تری به خود می گیرد.
شک، سؤظن و خیانت شاید اصلی ترین عناصری است که به همراه دیگر خورده پیرنگ هایی روایت اصلی فیلمنامه «آاادت نمی کنیم» را در خود جای می دهند.
روایتی که برای مخاطب سینمای ایران قصه ای کاملا آشناست و با آن اصلاً بیگانه نیست اما جدای از قصه تکرار شده، آنچه که بیشتر از هر چیز در فیلمنامه «آاات نمی کنیم» از ضعف بیشتری برخوردار است، شاید عدم شخصیت پردازی مناسب در داستان به ویژه کاراکتر اصلی فیلم یا همان احمدرضا است که انگار هرچه قصه نیز جلوتر می رود کاراکتری کاملا سرد و منفعل تر به نظر می آید و هرگز برای مخاطب خود ملموس و باورپذیر نمی شود.
احمدرضا انگار در دنیایی خارج از روایت فیلم سیر می کند و عکس العملش در برابر حوادثی که برای او رخ می دهد هیچ گاه منطقی به نظر نمی رسد(!)، حتی سکوت در برابر اتهام هایش نه تنها از او شخصیتی خاص و پر رمز و راز برای مخاطب خلق نمی کند بلکه در لحظاتی احمقانه نیز به نظر می رسد.
البته باید به این نکته تاکید کرد که با توجه به جنس روایت و نوع بازی نیز کارگردان مشخصاً به دنبال خلق کاراکتری خاص در فیلمنامه نبوده و این درست همان ضعف اساسی در فیلم است که مخاطب نه با کاراکتری خاص با دنیای خاص خود مواجه است نه با کاراکتری باور پذیر که کنش هایش متناسب با حوادث داستان منطقی به نظر برسد.
«آاادت نمی کنیم» اما در کارگردانی انگار گامی جلوتر از فیلمنامه است و ابراهیمیان توانسته در مجموع ریتم مناسبی در فیلم خود ایجاد کند.
فیلم جز سکانس خانه مادر مهتاب که هرگز شخصیتی موثر در روایت داستان نیست و بر روند پیش برد قصه هم تاثیری ندارد، کمتر از سکانس های اضافی رنج می برد و بقیه صحنه ها را می توان گفت از ریتم و چیدمانی نسبتاً خوب برخوردار است و کارگردان خود را از خطر زیاده گویی در اثرش نجات داده و نگاهی موجز دارد.
«آاادت نمی کنیم» در بازیگری از بازی های نسبتاً یک دستی برخوردار است اما بازی خاص و چشمگیری در هیچ یک از کارکترها به جز حمیدرضا آذرنگ نمی بینیم. نوع بازی آذرنگ، همان است که برای مخاطب از قبل آشناست.
البته بی انصافی است بگوییم بازی ها در خدمت روایت داستان نیستند و به عنوان ضعفی در فیلم به توان به آن اشاره کرد.
در نگاهی کلی باید گفت «آاادت نمی کنیم» فیلم ضعیفی نیست و ابراهیمیان در دومین اثر سینمایی خود نشان داده که با مدیوم سینما آشناست و اگر بتواند مسیر اصلی خود را در فیلمسازی بدرستی و دقیق تر انتخاب کند، حرف های جدی برای گفتن خواهد داشت.



به کانال طرح نوین در تلگرام بپیوندید
نظرات کاربران

*حاصل جمع و تفریق اعداد روبه رو را وارد نمایید.4 + 3 ؟